Joe jonas <3 jij! 97

Kevin POV

Wat is er met Lies! Ze mag niks engs hebben! Ze is nog jong en ze is mijn vriendin. Ik laat nooit iets met mijn vriendin gebeuren! Dat kan echt niet! Ik breng haar wel naar de dokter, of nog beter: het ziekenhuis! Ze mag geen pijn hebben, dat voel ik namelijk dan ook. Ik pak de autosleutels en pak haar op, met deken en al. Nick kijkt me vragend aan. ‘ik breng haar naar het ziekenhuis. Ze mag echt niks te lijden hebben.’ Lies doet haar ogen een heel klein beetje open en fluistert iets. ‘ik houd van jou..’ hoor ik. Ik geef haar een zoen. ‘ik houd nog veel meer van jou, princess.’ We rijden naar het ziekenhuis. Als we daar aankomen moeten we nog even wachten maar dan komt er al een dokter aan. ‘waarmee kan ik u van dienst zijn, meneer? Oh, ik zie het al. Wat is er met haar aan de hand?’ zegt hij terwijl hij Lies van dichtbij bekijkt. Ik kijk hem verbaasd aan als hij zelfs onder haar oksels ruikt. ‘ehm, mijn broertje zag dat ze in elkaar zakte in de kamer vandaag. Weet u wat we hieraan kunnen doen?’ hij doet haar schoen uit en ruikt daar nog even aan. ‘en mag ik vragen wat u nu allemaal aan het doen bent! Een beetje aan mijn vriendin ruiken! Hoe kunt u!’ hij kijkt op en doet zijn bril recht. ‘ik doe onderzoek naar mensengeuren als ze ziek zijn, had ik dat niet gezegd?’ ik schud verbaasd mijn hoofd. ‘nou, ik doe onderzoek naar mensengeuren.’ ‘dat zei u net al.’ Hij kijkt me raar aan. ‘je houd me voor de gek, dat zei ik nog helemaal niet!’ ik knipper met mijn ogen. ‘nouja, laat maar zitten. Weet u wat er met Lies aan de hand is?’ ‘kom maar even naar mijn kantoor.’ En hij wenkt mij mee. Ik til haar weer op en wil haar meenemen, maar er komt al iemand aan met een soort brancard. Lies gaat erop liggen. Ze houd mijn hand vast. Als we op het kantoor zijn, vraagt de dokter me nog wat dingen. Zijn conclusie luidt dat ze gewoon buikkrampen heeft en dat het over maximaal een uur weer weg moet zijn, toch geeft hij haar nog een spuitje met morfine tegen de pijn, waardoor ze waarschijnlijk als we thuis zijn weer normaal functioneert en dus weer alleen en zelfstandig naar het huis kan gaan lopen. Ik neem de brancard mee met Lies erop en breng haar naar de auto. Er loopt al iemand mee om de brancard later weer terug te nemen. En inderdaad, als we thuis zijn huppelt ze weer vrolijk voor me uit. ‘voorzichtig!’ roep ik nog. Maar ze zwaait vrolijk naar me. Wat een knuppel is ze soms toch ook! Maar wel een lieve knuppel, natuurlijk.