Joe jonas <3 jij! 85

Joe POV

ik heb geen inspiratie voor het feest dus we gaan door
*na het feest*

Op het feest heb ik me niet erg goed kunnen concentreren. Ik bleef maar met mijn gedachten bij Relinde. Ik moet er met iemand over praten, ik kan niet alleen eruit komen wat ik hiermee moet. Ik denk na.. wie moet ik vragen, wie kan ik vragen? Dan weet ik het, ik deel alles met mijn broers. Zij weten vast wel wat ik hiermee moet en ik kan dan ook mijn verhaal kwijt. Wanneer en waar kan ik dat het beste doen. Moet ik ze daar vandaag nog over praten? Ja, ik hou het niet langer uit om alles bij mezelf te houden. Vanavond laat, als de meisjes slapen. Waar gaat Relinde eigenlijk slapen? Misschien wel bij mij.. ik hoop het wel en niet. Het is fijn dat Relinde nog langer bij me is en dan kan ik lang ongestoord naar haar kijken. Maar misschien zou ik me dan wel niet kunnen weerhouden om haar mijn gevoelens te vertellen, of misschien zelfs wel laten zien.. dat mag niet gebeuren. Ik moet me weerhouden. Als ik zeker weet dat ik dat kan, kan Relinde wel bij mij slapen. Ik moet gewoon eerst met mijn broers praten, privé. Ik zit nu alleen in de zitkamer dus ik ga naar de woonkamer. Daar zitten Kevin en Lies te zoenen op de bank. ‘Kevin, kan ik je alsjeblieft even spreken? Het is belangrijk.’ Kevin kijkt me verbaasd aan maar knikt dan wel en loopt met me mee op zoek naar Nick. ‘volgens mij is Nick met Jitske op zijn kamer. Weet jij waar Relinde is?’ ik word rood als ik de naam Relinde hoor. ‘ehm.. ik denk dat ze op mijn kamer is.’ Hij kijkt me verbaasd aan. Hij vind het zeker vreemd dat ik rood word. ‘ik kijk wel even of Relinde daar is.’ Zeg ik. Ik loop naar mijn kamer. Als ik naar binnen ga zie ik Relinde daar zitten. Ik loop naar haar toe. Plotseling hoor ik iets wat op een snik lijkt. Ik maak geluid. Relinde kijkt op, haar ogen zijn betraand. Als ze ziet dat ik binnen kom kijkt ze weg. Ik loop bezorgd naar haar toe. ‘wat is er, Relinde?’ mijn stem klinkt bezorgd. ‘niks, hoor.’ Haar stem klinkt gesmoord. Ik ga naast haar zitten en sla mijn arm om haar heen. Ze gaat tegen me aan liggen. Ik moet moeite doen om haar geen zoen op haar mond te geven. ‘als je moet huilen is dat vast niet om niks. Rustig maar, mij kan je alles vertellen. Dat weet je toch wel.’ Ik voel echt zo de drang om haar te zoenen en te vertellen wat ik voor haar voel. Relinde kijkt op en geeft me een zoen op mijn voorhoofd. ‘dat weet ik, Joe. Sorry, maar dit kan ik echt niet met jou bespreken. Het is erg gecompliceerd.’ Ik knik. ‘oke, als je maar weet dat je altijd, echt altijd bij me terecht kan.’ Ze kijkt me zo lief en teder aan dat ik echt op mijn lip moet bijten om niks te doen. Mijn hart klopt hard. Relinde blijft me aankijken. Ze ziet er zo treurig uit..