Joe jonas <3 jij! 80

Joe POV

Ik stap naar voren en zoen Coco. Dan hoor ik een knal en ik voel helse pijn en Coco die naar beneden zakt. Ik zak mee..

Ik word wakker. Fel zonlicht schijnt in mijn ogen. Als mijn ogen gewent zijn aan het felle licht kijk ik rond. Ik lig in het ziekenhuis. ‘hij is eindelijk wakker!’ hoor ik iemand roepen. Mijn hand word vastgepakt. Ik zie dat Relinde naast me zit met tranen in haar ogen. Dan herinner ik me de knal en pijn en de wegzakkende Coco. Waar ís Coco! ‘waar is Coco!’ zeg ik. Ik zie dat Relinde slikt en er loopt een traan over haar wang. ‘Coco is.. dood.’ Ik verstond het niet goed. Coco is niet dood. Dat kan niet, dat mag niet. Of toch wel? Ik hoor een snik. Relinde heeft een paar tranen over haar wangen rollen. Is het dan toch waar? Relinde liegt niet.. dus het is waar. Mijn vrouw is dood. ‘wanneer.. waar.. hoe.. wat?’ stotter ik. ‘met jullie kus schoot Astrid, de ontvoerdster, naar jullie. Coco is.. was kleiner dan jou dus bij haar ging hij net langs het hart en bij jou door je lever. Ze is doodgegaan in de ambulance.’ Snikt ze. Coco is dood, dood! Dringt door mijn hoofd. Ik begin hevig te huilen. Relinde komt bij me op bed zitten. Zij huilt ook. Kevin, Lies, Jitske en Nick komen de kamer binnen. Zij blijven op afstand zodat wij nog even tijd hebben. ‘je lag 3 weken in coma. Relinde zat dag en nacht bij je, ze wou niet dat je alleen wakker zou worden.’ ‘bedankt.’ Ik pak haar hand vast en trek haar hoofd dichterbij me. Ik geef haar een zoen op haar wang. Ze omhelst me. Ik weet zeker dat wij voor altijd vrienden blijven.