Joe jonas <3 jij! 63

Joe POV
Waarom herkent ze mij nog wel, en haar beste vriendin en mijn broers niet? Hoe is dat mogelijk. Ik ga het haar vragen, proberen het uit haar te krijgen, hoe kan ze zulke belangrijke personen in haar leven vergeten? ‘weet je écht niet meer wie het zijn? Herinner je je niet meer dat er meer personen waren dan alleen wij tweetjes? Kom op, je moet ze toch nog wel kennen?’ ze schud haar hoofd. Ze kijkt me angstig aan. ‘wie zijn hun! Ik weet echt niet waar je het over hebt, Joe! Lieg alsjeblieft niet tegen me, daar kan ik nu dus echt niet meer tegen he! Ik heb hartstikke lang vastgezeten, nu moet je me niet gaan belazeren! Ik dacht dat je blij zou zijn me terug te zien! Maar laat maar dan! Ik ga wel weer! Doei Joe!’ ze staat woedend op en loopt de deur uit. Ik ren achter haar aan. ‘Coco, nee! Alsjeblieft! Ik houd van je.. ik heb je zo gemist! Ik ben voor je door heel europa heen gereisd! Alsjeblieft, verlaat me niet weer..’ probeer ik. Maar ze loopt door zonder achterom te kijken. Ik zak naar de grond en snik een paar keer. Na een paar minuten voel ik een hand op mijn schouder. Jitske knielt naast me neer. ‘heb je hulp nodig?’ ik sta op en loop terug naar mijn kamer en doe de deur op slot. Ik hoor hoe Jitske zachtjes weer naar Nick gaat. Ik ga op mijn bed liggen en huil daar verder.

reacties(A)