Chapter 49

Niall Horan POV

Met nogsteeds de slappe lach, probeer ik weer een slokje te drinken. Door Harry, die telkens in lachen uitbarst als onze ogen elkaar kruisen, krijg ik dat niet meer voor elkaar. Na een paar pogingen, zet ik de warme chocolademelk maar weg.
'Zo, mister, waar gaan we zo heen?' vraag ik hem, waarbij ik mijn handen geïnteresseerd onder mijn hoofd zet en hem lief aankijk. Harry grijnst eventjes, om vervolgens met zijn wenkbrauwen te wiebelen. Zijn hand gaat door zijn krullen, die daarna weer in dezelfde houding terugveren.
'Dat zie je dan wel, hè,' grijnst hij geheimzinnig. Mijn glimlacht zakt van mijn mond af, waarna ik een pruillipje trek. Met twee puppyoogjes kijk ik hem aan, smekend om het te vertellen.
'Please, please, please, please vertel het!' vraag ik op de allerliefste toon die ik op kan zetten. Heel even zie ik Harry twijfelen, maar toch schudt hij zijn hoofd daarna.
'Nope, dan is de verassing verpest, en dat wil je toch niet hè?' vraagt hij glimlachend, om daarna zijn ogen even samen te knijpen. Zuchtend laat ik me achterin de stoel vallen. Hij weet wel goed hoe hij geheimen moet bewaren, en hoe hij iemand nieuwsgierig moet maken. Daar is hij dan blijkbaar de beste in.
'Vertel dan wanneer we gaan..' probeer ik nog. Harry glimlacht naar me, hij lijkt het er ook wel mee eens. Dan zou ik het toch niet kunnen raden waar we naar toe gaan.
'Nu.'
Heel even sta ik met mijn mond vol tanden, door Harry's abrupte antwoord, maar wanneer hij opstaat, doe ik dat ook. Beide pakken we onze drinken om mee te nemen. Nu we beide niet meer melig zijn, neem ik een zuinig slokje. Nu het iets is afgekoeld, is het echt lekker. De romige drank maakt me warm van binnen wanneer het door mijn slokdarm glijd. Nu weet ik waarom Harry zo vaak naar Starbucks gaat om daar wat te drinken. Ze hebben echt heel veel lekkere dingen.
'Oke, jij bent de reisleider. Waar moeten we heen?' zeg ik tegen Harry, die trots knikt. Hij slaat links af, waarna ik hem volg. Harry's hand glijdt weer heel onopvallend naar de mijne toe. Eerst raakt het puntje van zijn vinger de mijne, maar al snel zijn onze handen weer verstrikt met elkaar. Een trotste glimlach verschijnt er op mijn gezicht, trots omdat Harry nu diegene is die naast me loopt.