# 1
Soms vraag ik me af of ik niet gek ben, ik ben er van overtuigd dat ik ergens diep in mezelf gewoon echt gestoord ben. Niet in de richting van: Lachwekkend gestoord. Maar echt gestoord? Het is heel raar, ik heb me nooit over een enkel ding schuldig gevoeld tegenover mijn ouders. Is dat normaal? Ze geven mij zoveel liefde als ze kunnen maar ik zie het niet als liefde, dat alles is voor mij gewoon dagelijkse sleur. Ik vind dat ze te veel van mij verwachten, mijn vader zegt dingen die mij overstuur maken, maar is dat wel zo? Maak ik mezelf niet gewoon gek, door in mijn hoofd te zeggen dat ze niet van me houden? Misschien is het na al die jaren zeggen in mezelf: Ze houden niet van je! Dat hebben ze nooit gedaan! Ik denk dat ik het nu ben gaan geloven, ik geloof niet meer in de liefde van ouders. Gister zag ik Family Matters en die jongen zei: Je wilt geen liefde van je ouders?! Dat is triest! Maar ik snapte dat meisje wel, misschien had ze in haar hoofd wel net zo gepraat als mij?
Ouders voeden je op and that's it.
Er zijn nog geen reacties.