The slow vampire

Je hoort het goed; langzame vampier.
Waarom? Ik zal het je vertellen.

Toen ik 6 was ging ik, voor de zoveelste keer, op vakantie naar Italië. We hadden toen nog niet alles gezien en vrienden vertelden over Volterra. En mijn ouders leek leuk om eens dat stadje te bezichtigen.
Zo gebeurde het dat we een rondleiding namen. We dwaalden af tot de donkere kelders van het kasteel. Onze gids (Heidi) zei dat we dicht bij elkaar moesten blijven. De mensen gingen extra dicht op elkaar staan. Dat was nogal... benauwd. Dus om adem te halen duwde ik de mensen opzij en rende naar voren, langs de gids. Ze zei wat in het Engels, ik verstond het niet. Daarom trok ik me er maar niks van aan, haalde mijn schouders op en opende vol enthousiaste de grote deuren waarachter een gigantische hal lag. "Wow", fluisterde ik, bang om de rust die over me heen kwam te verstoren; "Oh!" ik zag op een grote stoel een man zitten met bloedrode ogen in ouderwetse kleren. Ik rende met een grote glimlach op hem af. "Mam, Pap, Evitaaa", riep ik. Ik keek om, ze waren bijna zover dat ze de meneer ook knden zien. Opeens hoorde ik ze niet meer. Ook de andere toeristen vielen stil en kwamen niet dichterbij, sterker nog; ze vielen spontaan in slaap.
"Huh?", mompelde ik. Ik liep toch maar door en ging op schoot zitten bij de man. Hij blies zijn koude adem in mijn nek. Nieuwsgierig pakte ik zijn hand; "Ciao, ikka Carmen. Tu sont?", probeerde ik. Ik voelde een tand in mijn nek en schrok. Opeens trok de tand zich terug, er bleef enkel wat jeuk achter in mijn nek. De man keek vol ongeloof naar me. "Aro", hij stelde zich voor. Ik knikte.
"Jij kunt zien wat anderen niet kunnen zien?", vroeg hij.
"Uhu, ze zien geen kleuren, zeggen ze. Hoe kan je die irritante dingen nou negeren? Hoe kan je naast iemand gaan zitten die zich voordoet als vrolijk maar eigenlijk heel chagereinig is? Ze doen altijd alsof ze niets doorhebben!"
Ondanks dat de man geen Nederlander zou moeten zijn leek het erop dat hij me begreep.
"Je bent gewoon heel speciaal. Zou je later als je groter bent nog eens willen langskomen? Ik ben benieuwd. Je zult het nog ver schoppen in deze wereld"
"Ja hoor, het is hier wel mooi en er zijn veel aardige mensen", ik sprong van zijn schoot af en liep weer terug. De deuren sloten en iedereen werd weer wakker de gids leidde ons weer terug naar buiten.

_____8,5 jaar later_______
"Een brief, een brief! En hij is voor mij! Zal dit mijn eerste verjaardagskaart zijn???", nieuwsgierig maak ik de kaart open. Gelukkige verjaardag! "Ja voor mijn verjaardag", Ik vouw hem open. Binnen staat een nogal lange brief.
Fijne verjaardag,
15 jaar, dat is al een flinke meid. Misschien heb je al opgemerkt dat er meer aan je veranderd is behalve dat je puber bent geworden. Jij kunt het onzichtbare zien en hebt geen vaste kleur ogen. Hoe ik dit allemaal weet. Ongeveer 8 jaar geleden. In Volterra, begint het je al te dagen?
"Aro..."
Ik heb gehoord dat je dit voorjaar nog eens naar Italië gaat. Volterra is een mooi plaatsje misschien een rondleiding? Zie je in de meivakantie.
Met vriendelijke groet,
Aro
Op de brief zit ook nog een stempel waarop staat; Volturi. En nog iets kleins, onduidelijks. Half in shok stop ik de brief weg. Het was dus echt gebeurt, ik ben echt gebeten, het was geen droom. Ik... word een vampier!

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen